Laden...

Mijn online dossier

Succes

→ Winkelwagen bijgewerkt

Info

→ Winkelwagen bijgewerkt

Succes

E-mail verzonden!

Fout

E-mail niet verzonden!

Fout

Artikel niet meer op voorraad!

Fout

Succes

Succes

Fout

Agent-provocateur, agenda-entrepreneur: voorbij het sadhoe-masochisme

Universiteit van Utrecht 24 januari 2010


Inleiding

De samenleving is als een pizza. De verschillende pizzapunten en slices worden bij elkaar gehouden door de gesmolten kaas van de gedeelde moraliteit. En ik ben de stinkende ansjovis die niemand wil hebben.

Omdat ik word gezien als de stinkende ansjovis die niemand wil hebben, heb ik moeten staren in het gapende loopgat van het dubbelloopse jachtgeweer van het advocatentuchtrecht en zijn mijn mediaoptredens niet altijd zonder turbulentie verlopen. Nu we het toch over de media hebben, vergunt u mij een zijsprongetje maken naar die media, waar de meeste van jullie mij van kennen.

Moslims in de media: een abusive relationship, waarin Moslims zich aan de ontvangende zijde van het continuüm bevinden en ramponerende klappen van de media moeten incasseren. Als een stalker die lijdt aan een paranoïde geestesstoornis en gedrag etalerend dat is gebaseerd op wanen, worden Moslims al decennialang als onwillige slachtoffers op de hielen gezeten door de media.

Deze stalker wurmt zich moeiteloos, via alle mogelijke kanalen, een weg naar onze huizen. Deze smooth operator dringt zich fysiek, visueel en palpabel op, gaat dicht op de huid zitten en entameert met non-consensuele communicatie. In de diepe geborgenheid en de intimiteit van onze huizen is er dan als acme dat geweld achter de voordeur, dat huiselijk geweld bestaande uit de psychische mishandeling en terreur die deze stalker ontketent. Hoeveel slachtoffers deze delinquent en geesteszieke stalker heeft gemaakt, is vooralsnog een dark figure.

Als we de stalker stalken en als een forensic profiler het hoofd van de stalker dissecteren dan ontwaren we dat de homunculi die aan de knoppen staan van deze golem, bestaan uit hele volkstammen eliteracisten, elite-xenofoben en salonracisten.

En dat is kwalijk, want Moslims hebben niet of nauwelijks last van het plebsracisme, van het lompenproletariaatracisme, van het rioolracisme, van het racisme zonder macht van Jan met de pet, maar Moslims hebben wel last van het eliteracisme, van het racisme met macht van Jan met de poet: de journalisten, politici, wetenschappers, mediacraten, etc. die op een subliminale manier bepaalde gecodeerde boodschappen richting grote, grijze, grauwe massa uitzenden.

Deze subliminal stimuli nestelen zich diep in het onderbewustzijn van de grote, grijze, grauwe massa en deze zaden van geestelijk onkruid ontspruiten zich dan in hun dagelijkse handelen en discours. De Islamofobie die je heden ziet in onze maatschappij is mede aangejaagd door de eliteracisten in de media die hun eigen Islamofobie zorgvuldig proberen weg te moffelen en weg te poetsten.


Propa-Oeganda

De media bedrijven op volle toeren ten aanzien van Moslims propa-oeganda. Ik definieer propa-oeganda als de propaganda vergelijkbaar met de Indofobische propaganda-campagne van Idi Amin Dada Oumee die in de regel werd gekenmerkt door schendingen van mensenrechten, van politieke onderdrukking, van etnische vervolging, van buitengerechtelijke executies en van de verdrijving en etnische zuiveringen van de Indiërs - de Desi diaspora- in Oeganda.

Nadat Idi Dada Oumee aan de macht kwam in Oeganda benutte hij op een smakeloze wijze de etnische verdeeldheid en fissuren in zijn land, gecultiveerd door de Britse verdeel en heers-campagne, voor het verspreiden van propaganda tegen Indiërs. Deze propaganda bestond uit een intense stereotypering en robuuste dehumanisering van de Indiase minderheid.

De allochtone Indiërs werden kwaadaardig en pernicieus aangeduid als "uitsluitend handelaar" en "inteelt" en aangevallen met de naam dukawallas, een Swahili woord voor winkeliers die na de anti-Indische Oeganda van Idi Dada Oumee's zijn denigrerende smet en connotatie nooit meer is kwijtgeraakt.

Indiërs waren bovendien het stereotiep voor hebzuchtigheid en achterbaksheid, zonder enige raciale identiteit of loyaliteit, maar altijd bezig middels bedrog, samenzweringen en geheime complotten op een geraffineerde en uitgekookte wijze Oeganda te ondermijnen.

Idi Dada Oumee, "de grootste bruut die een Afrikaanse moeder ooit heeft gebaard," gebruikte deze propaganda als rechtvaardiging voor de “de-Indianisatie" van Oeganda die uiteindelijk resulteerde in de verdrijving en de etnische zuivering van de Indiase minderheid in Oeganda.

De media die dus op volle toeren propa-oeganda bedrijven ten aanzien van Moslims proberen de Moslims categorisch te demoniseren en te beëlzebubiseren. Moslims worden vreemd genoeg onbevreemdend geframed als psychopathologische en malevolente wezens. Het beeld dat oneindig wordt verstrekt, en uitvergroot in de echokamer van de media is dat van: Muslims are from Mars, non-Muslims from Venus. En intussen houdt het triumviraat politiek, wetenschap en media gedrieën de vicieuze cirkel van de propa-oeganda in stand.


Geen attitude, geen altitude. Geen aptitude, geen amplitude

Hoe moeten Islamitische talking heads die een retorische ruimte, een zeepkist krijgen aangeboden in de propa-oeganda spinzone van de media zich opstellen? Geen attitude, geen altitude. Geen aptitude, geen amplitude is in deze latitude zeker geen platitude. Dat is de certitude die ik poneer met fortitude. Lassitude is niet mijn habtitude. Ik houd immers van exactitude en precisietude. Negritude is bij mij geëvolueerd tot Muslimtude.

Ik pleit voor een opstelling voorbij het sadhoe-masochisme, de opstelling die stelt dat je gedraagt als een ascetisch heilige man, bedekt met as en de propa-oeganda in de media placide-pacifistisch en apologetisch-masochistisch ondergaat. Neen, dan liever de opstelling van de agent-provocateur, de agenda-entrepreneur die de vigerende propa-oeganda in de media militant-martiaal en combatief-offensief, met flikkerende kris in de knuist neersabelt.

Sadhoe-masochist of Islamist dat zijn de twee smaken die je als Islamitische talking head krijgt toebedeeld in de media. Iedereen het zijne en iedereen moet zich het maatpak laten aanmeten dat bij hem past. Een kip kan nooit een eendenei leggen, omdat het niet ligt in het interne reproductieve systeem van de kip om een kakelvers eendenei te leggen. Tenzij we te maken hebben met een revolutionaire kip. En met de revolutionaire kip houdt het gekakel van de propa-oegandist op.

Anyway dat was de zijsprong naar de media. Inmiddels zijn we wat betreft mediaoptredens in rustiger vaarwater terechtgekomen en kunnen we vadem voor vadem afdalen naar hetgeen waar het bij een pizza werkelijk om draait: de bodem. We kunnen nu aan de reflectieve kant van de zaak genoeg intellectuele stoom genereren om het onderwerp dat thans voor ons ligt academisch te analyseren, te ontleden en te anatomiseren. Want dit onderwerp is met een honderd vezels, bloedvaten en spieren verstrengeld met de problemen in dit land, ons land, Nederland.

Nederland, een land dat bekend staat om zijn windmolens, grachten en haar foundational myth: tolerantie. Als je veertig jaar geleden aan een Nederlander zou vragen hoe hij zijn toekomstige wereld zou kenschetsen, zou hij het antwoord op die vraag beantwoorden met dezelfde naïviteit als de middeleeuwer die zijn toekomstige wereld extrapoleerde vanuit zijn eigen wereld en het visionair uitpenseelde als een wereld met meer kathedralen, met meer kerken, met meer riddertoernooien en met meer frêle jonkvrouwen.

De Nederlander van veertig jaar geleden zou op onze vraag antwoorden dat hij de toekomstige wereld ziet als een wereld met meer windmolens, met meer kanalen en een wereld waarin iedereen gekoesterd zou worden in de gloed van onze nationale erfgoed: tolerantie.

Think again! Inmiddels weten wij hoe radicaal verkeerd die veronderstelling is en wordt er door een groep politici, academici, en journalisten beweerd dat Nederland zich bevind aan het bloedige cutting-edge, aan de frontlinie tussen revanchistische Islamitische strijders en het vrije Westen.

De definitie der dingen is voorgoed veranderd in dit land. Zaak is om onze intellectuele veelzijdigheid in optima forma in te zetten, het gereedschapskistje van ons denken leeg te halen, ignorantie niet de sta-in-de-weg te laten worden van een rationele discussie en met scheermesscherpe precisie opgeworpen vragen te diagnosticeren en te beantwoorden.

Dat gezegd hebbende het volgende:


Als het licht gunstig is

Als het licht gunstig is, kan men de hele wereld rondom zich in één enkele regendruppel weerspiegeld zien. Om de hedendaagse verhouding tussen colliderende grondrechten en de positie die minderheden hierin nemen te Erklären en te Verstehen, zou men rigoureus-analytisch kunnen kijken naar het proces Wilders: nomen est omen.

Mijn eigen ervaringen en aanvaringen kunnen dan dienen als gunstig empirisch-autobiografisch licht en onder dit licht weerspiegelt zich nu een mundus in gutta. Het zij vooropgesteld, dat in de miniatuurwereld, die zich in deze druppel weerspiegelt, ik slechts de simpele trapgeveltjes die ik ontwaar vluchtig kenschets. Caveat emptor, want daarboven welft zich dan toch, in de druppel immens verkleind, de azuurblauwe, diepe hemel.

In mijn studie rechten gebruikte ik rapsodisch, maar daardoor niet minder chirurgisch, politiek-filosofische theorieën met parasitair eclecticisme om het rechtssysteem als sociaal-culturele behemoth en leviathan te trepaneren.

Al snel kwam ik erachter dat achter de legalese, de legal Chinese en de brouhaha van een valse walhalla die door de gemiddelde academische bloviator de wereld in werd geëjaculeerd in wat u de universiteit noemt, maar de kritische denker de hogere instituten van massa-indoctrinatie noemt, een goed gecamoufleerde façade en maskerade school. En die massa-indoctrinatie is non scholae, sed vitae.

De academische orthodoxie wil ons doen geloven dat het rechtsbedrijf een neutrale mediator is, die de maatschappij en de sociale collectiviteit observeert en analyseert vanuit een steriele afstand middels een helicopter-view.

De academische orthodoxie wil ons doen geloven dat het rechtsbedrijf een neutrale mediator is, die de maatschappij en de sociale collectiviteit observeert en analyseert vanuit een pontificaal en professoraal meta-standpunt gehuld in de statige houding van objectiviteit.

Niets is minder waar. De academische wereld waar rechtsleer wordt onderwezen is een belangrijke plaats -ik zou het zelfs een locus delictum willen noemen- waar de uitbouw, kristallisatie en centralisatie van raciale en culturele macht plaatsvindt.

De universiteit is de plaats van de zogenaamde power-knowledge production waar studenten als onderdrukte subjecten in een institutionele context worden opgeleid via ''verlichte'' of ''progressieve'' intellectuelen die zelf zijn bezweken aan monolithische power.

De juridisch academische wereld is een Alcatraz, een mentale detentiefaciliteit, waar de monolithische ideologie regeert, die alleen studenten produceert die in staat zijn middels Pavloviaanse kwijlreacties in beperkte bandbreedte te spreken, te oreren, te declameren, te redeneren, te reflecteren, te filosoferen, te discuteren en te discussiëren over de politieke aard van het recht.

Het heeft mij ertoe geleid om een eigen rechtstheorie over recht te ontwikkelen die ik de MuslimCritTheory noem en die ik ook gebruik in mijn performatief handelen in de rechtszaal, maar voordat ik daarover begin zou ik een Socratische vraag willen stellen en jullie willen vragen wat de MuslimCritTheory überhaupt kan zijn?